Türkiye şiirinin en büyük isimlerinden Gülten Akın, 82 yaşında hayatını kaybetti. Akın’ın cenazesi 6 Kasım’da Cuma namazını müteakiben Kocatepe Camii’nden kaldırılacak.

23 Ocak 1933’te Yozgat’ta doğan Gülten Akın, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdi. 1958-1972 arasında Anadolu’nun çeşitli şehirlerinde yaşadı ve yardımcı avukatlık, avukatlık ve öğretmenlik yaptı. 1972'de Ankara'ya yerleşerek Türk Dil Kurumu Derleme ve Tarama Kolu'nda çalıştı. Kültür Bakanlığı Yayın Danışma Kurulu üyeliğinde bulundu.Demokratik kitle örgütlerinin yeniden kuruluşu çalışmalarına katıldı. İnsan Hakları Derneği, Halkevleri, Dil Derneği gibi örgütlerde kurucu ve yönetici olarak görev aldı. İlk şiirini 1951’de yayımlayan Akın’ın eserleri, sonraki yıllarda Hisar, Varlık, Yeditepe, Türk Dili ve Mülkiye gibi çeşitli dergilerde okurla buluştu.

Erken dönem şiirlerinde doğa, aşk, ayrılık ve özlem gibi temalar ağır basarken, 80’li yıllara doğru toplumsal sorunlar eserlerinde ağırlık kazanmaya başladı.

Gülten Akın, 2008 yılında Milliyet Kitap’ın Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın vefatının ardından Türkiye’nin “en büyük” şairini belirlemek üzere düzenlediği ve yazar, eleştirmen ve şairlerin katıldığı ankette oyların büyük çoğunluğunu alarak “Yaşayan En Büyük Türk Şairi” seçilmişti.

Gülten Akın’ın değer görüldüğü ödüller arasında Varlık Şiir Yarışması Birincilik Ödülü, Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü, Yeditepe Şiir Armağanı, Sedat Simavi Vakfı Edebiyat Ödülü, Akdeniz Altın Portakal Şiir Ödülü, Erdal Öz Edebiyat Ödülü ve Metin Altıok Şiir Ödülü bulunuyor.

Bazı kitapları: Rüzgâr Saati (1956), Kestim Kara Saçlarımı (1960), Sığda (1964) Kırmızı Karanfil (1971), Maraş’ın ve Ökkeş’in Destanı (1972), Ağıtlar ve Türküler (1976), Seyran Destanı (1979), İlahiler (1983), Sevda Kalıcıdır (1991), Sonra İşte Yaşlandım (1995), Sessiz Arka Bahçeler (1998), Uzak Bir Kıyıda (2003). (K24)